Wijs naar een afbeelding voor een vergroting
Dubbelklik voor een XXL foto!
Reisverslag

Reisverslag van: Arie Schagen
Type camper: VW California Coach TDI 130PK automaat
Vakantie Turkye 2006,

Vertrek: 21 mei, weer thuis 26 juni

Op 20 mei kwam mijn honingdroppeltje terug van een weekje vakantie, met
vriendinnen in Dalyan. Een prachtig dorpje, gelegen in een Turkse
rivierdelta in de buurt van Marmaris.
De volgende morgen, op zondag 21 mei, vertrokken wij rond 6 uur voor een
vakantie van 5 weken naar, je raadt het al, Turkye met als doel, onder
anderen, Dalyan. Mijn schat had nog even geopperd daar te blijven en dat
ik in het voortreffelijke POPTOPcampertje naar Dalyan zou komen. Zo'n
3500 km, in m'n eentje, het leek me niet echt gezellig. Dus gingen we
samen, terwijl het buiten 9 graden was, de jonge vogels van de kou
doodgingen in het nest, er een krachtige storm stond, met pit op pad.
Het was heerlijk rustig op de weg, de groene schicht had er zin in. 's
Middags rond 4 uur stonden we reeds op een camping en Oostenrijk en was
het weer aanzienlijk beter geworden. Gauw nog m'n linker achterlicht
vervangen. Alhoewel, gauw gaat dit niet echt.Mijn arm was ongeveer
geamputeerd toen ik klaar was. Hiervoor moet een eenvoudiger constructie
te bedenken zijn. Maar we zaten heerlijk midden tussen de bergen en zijn
in het dorpje lekker uit eten gegaan. Het meisje was jarig en dat gingen
we vieren. In het eetcafe belandden wij tussen een groep Engelse
bejaarden die de polonaise gingen lopen onder begeleiding van een
Oostenrijkse accordeonist. Op dat moment wist ik weer waarom ik het
altijd zo gezellig vind in Oostenrijk. Lekker gegeten en vroeg naar bed.
De volgende dag om 1400 uur in Venetie voor de ferry naar Griekenland,
dus we moesten nog wel een stukje.
We werden wakker met het zonnetje en gingen snel op weg. Wat een
campertje is het toch zo'n CC, rijden is een feestje, ook in de heuvels
van Oostenrijk gaat ie als een speer. Het weer was intussen prachtig,
lekker warm geworden. De tocht verloopt voorspoedig , we komen keurig op
tijd aan in Venetie. Zoals altijd weer een gekkenhuis bij de ferry,die
voornamelijk wordt veroorzaakt door de mannen die je " helpen" met
parkeren op de kaai en de boot. Hiervoor hebben ze volledig neurotisch
typen gevonden die ook de camperaars op het camperdek tot wanhoop weten
te brengen. Mensen die normaal uitstekend rijden vervallen tot hulpeloze
kneuzen die gisteren hun rijbewijs gekregen hebben. Het beste is om je
zoveel mogelijk voor de geschreeuwde aanwijzingen af te sluiten en je
busje neer te zetten waar aangewezen zonder naar deze heren te luisteren'.
De tocht naar Griekenland, Igoumenitsa, duurt per ferry zo'n 25 uur en
is een prima rustpunt. Kamperen in de bus, lekker in het zonnetje aan
dek, boek lezen. Kortom je komt weer fris van boord in Griekenland en
dan begint de vakantie echt. Na een dagje strand, Plataria onder
Igoumenitsa, op weg naar Turkye. Zo'n anderhalve dag door Griekenland,
eerst door de bergen naar Thessaloniki en vandaar naar Ipsala, de Turkse
grensovergang. Het is een stukje rijden maar de tocht is prachtig en als
je rustig aandoet is het echt vakantie.
De grensovergang duurde wat langer dan de vorige keer, toen we naar de
Zwartezeekust gingen, omdat we midden in een rally van Engelse oldtimers
kwamen, op weg naar Jeruzalem. Maar al met al stonden we na een uurtje
toch aan de Turkse kant van de grens en kozen we de weg naar het zuiden
langs de westkust richting Izmir. Met de pont oversteken bij Gelibolu
Vandaar naar Geyikli waar we al eerder hadden gestaan en we het leuk
hadden. Op de plek aangekomen waar we toen gestaan hadden, bij een
eethuis aan de zee, was de boel totaal vervallen en verlaten. Na kort
beraad doorgereden en 3 km verder vonden we een ander eethuisje met een
bord "camping" De eigenaar, Mustafa, heette ons hartelijk welkom en
natuurlijk mochten we een plekje zoeken. "Nee het kost niks maar je komt
maar wat drinken" Wat we natuurlijk ook deden nadat we de bus hadden
neergezet en ingericht ( een heidens karwei) Gelukkig spreekt Jantine
een aardig mondje Turks en dat helpt heel erg bij de contacten die je
hebt onderweg. Zo heb ik al eens een dag geen eten gehad omdat zij er
zeker van was dat we voor de maaltijd waren uitgenodigd. Toen de mensen
's nachts om 1 uur nog niet thuis waren ging zij twijfelen en ik bijna
van m'n graat van de honger. Wij dus in de avond ons gemeld bij het
eethuis waar wij werden geholpen door een lange, broodmagere
vriendelijke man. De wijn, kon hij ons aan een flesje helpen? Geen punt,
hij verdween en kwam na een minuut of 20 terug met zo'n 8 flessen. Bij
elke fles een verhaal, de een nog mooier dan de ander. Toen wij de prijs
vroegen van een en ander werd duidelijk dat deze wijn niet aan ons
besteed was, of er niet een wat goedkoper flesje was? Ja. je blijft
Hollander niet waar.Geen probleem, er kwam een fles van zo'n € 3.-. (6
TL) Kijk dan neem je nog eens een flesje extra. Maar nu wilde we wel
iets eten. Kaart, nou nee daar deden ze niet aan, wat willen de jongelui
eten? En hier ontstaan dan de problemen. Mijn honingdropje is
vegetarisch, een afwijking die men in Turkye niet kent. Dus mevrouw wil
chips? Jazeker, maar ook wat van die heerlijke Turkse salades. Nou chips
dus! Prima maar ook salades!! Nogmaals chips. De man verdwijnt, wij
drinken ons wijntje en genieten van het uitzicht, de westfalia en de zee
met ondergaande zon. Na een twintig minuten komt de man terug, Maar toen
bleven we er bijna in, hij had zich volledig verkleed in kokskledij,
compleet met muts.Met als gerecht de chips en verder niets.De hele
verkleedpartij voor het bereiden en opdienen van deze culinaire
specialiteit "CHIPS" Dat tref je bij ons toch niet meer zo'n service!!
Op zaterdagavond arriveerde een bus met Turkse mensen die in het eethuis
het diner gebruikten en daarna in de bus de nacht doorbrachten. Zelf
moet ik hier niet aan denken, maar blijmoedig kwam ieder de volgende
morgen weer naar buiten en gingen nog snel pootjebaden om vervolgens te
vertrekken. Zoals gebruikelijk trok de POPTOP weer veel belangstelling.
Na een gesprek met enkele vrouwen kreeg Jantine een zilveren ring als
cadeautje Het maakt je wat verlegen en het is voor ons toch moeilijk om
hier goed mee om te gaan.We hebben hier een paar dagen doorgebracht en
heerlijk gefietst in de omgeving. De mensen zijn gastvrij en heel
vriendelijk 's maandags zijn we verder gereden maar daar schrijf ik in
het vervolgverslag over. Hierbij wat foto's van de kok (voor en na de
metamorfose)
Alle informatie op deze pagina is onder voorbehoud - hieraan kunnen geen rechten ontleent worden. © Poptop2006