Wijs naar een afbeelding voor een vergroting
Dubbelklik voor een XXL foto!
Reisverslag:
Grieks camperfeestje!

Reisverslag van: Arie Schagen
Type camper: Ford Transit Nugget
Lokatie: Griekenland
Periode:Half Mei - begin Juli
Nu een week terug kijk ik naar de foto's en heb al weer heimwee naar de
Peleponesos, het zuiden van het Griekse vaste land.
Op 17 mei, hemelvaartsdag, zijn we 'smorgens vroeg vertrokken uit Den
Haag op weg naar Ancona in Italië. De regen en de kou teisterde ons
nieuwe campertje de "FORD NUGGET". Na verscheidene T4tjes wilde we ook
wel eens iets proberen van een ander merk en omdat we in de regel toch
vrij lang onderweg zijn, maar niet in zo'n witte wasmachine willen
rijden, hadden we bij POPTOP deze aller aardigste hefdakcamper gekocht.
Dat is natuurlijk wel spannend want je bent na een aantal jaren en
evenveel reizen toch wel erg verknocht geraakt aan die vertrouwde en
betrouwbare Californië Coach. Dus dat was wel spannend. Bij de grens van
Nederland/Duitsland een door en door verkleumde jongen en meisje
opgepikt die met andere studenten een weddenschap hadden om het eerst op
een camping in het Zwarte Woud te zijn. Die konden we dus een aardige
slinger geven, in Oostenrijk zouden we overnachten. Vorig jaar, op weg
naar Turkije waren we 'smiddags om half vier al op een camping onder
Kufstein. Door het slechte weer kwamen wij daar nu om half acht aan. In
een klein dorpje vlak bij de autobahn, Langkampfen, een restaurant met
parkeerplaatsje gevonden en hondsmoe, de hele dag rijden in de regen put
uit, heerlijk gegeten. De plaatselijke bevolking was intussen bezig met
een soort muziek maken op een lange en korte bezemsteel, zeer
vermakelijk maar toch snel naar bed. Het overnachten op de parkeerplaats
was geen enkel probleem. Omdat het weer zo slecht was besloten we het
benedenbed te gebruiken en het dak dicht te laten. We wilde de volgende
morgen snel weer verder. Na een goede nachtrust, de Nugget slaapt prima,
eerst ontbeten in het restaurant en daarna weer verder. Het weer was
stukken beter, we hadden geen haast de ferry ging pas de volgende
middag, en het Oostenrijkse landschap is prachtig. Overigens is het maar
een klein stukje Oostenrijk zo,n 185 km, de Brenner over en dan ben je
in Italië.
Het werd steeds warmer dus tijd voor de korte broek. Het stuk door
Italië is wel fors, zo'n 650 KM, maar op de autobahn schiet het wel op.
We hebben ons vroeger wel eens laten verleiden om binnenwegen te nemen
maar dat werd een gebed zonder einde. We reden van de ene file de andere
in. Aan het eind van de middag waren we in een plaatsje 15 km onder
Ancona waar een hele mooie stelplaats is met douches en toiletten vlak
naast een prachtige kathedraal
's avonds heerlijk uit eten, lekker wijntje en daarna in het
bovenbed.Wat een heerlijk bedje, lekker ruim en door het raampje naar de
verlichte kathedraal kijken. De volgende morgen gewekt door het
zonnetje. We hebben de tijd, 12 uur moeten we in de haven van Ancona
zijn. Aldaar is het altijd een chaos, de tickets niet in orde. Geen
Camping aan dek. Nou dat dacht ik niet, we zijn niet voor niks naar
Ancona gereden. Noodzakelijk voor deze service. De dame achter het loket
behulpzaam. Ze zoekt uit of er nog iets veranderd kan worden en dat
lukt, gelijk ook maar voor de terugreis. Zo staan we dan in het
zonnetje, wachtend om ingescheept te worden. Als dat moment aanbreekt
komt het er op aan je niet gek te laten maken door het scheepsvolk dat
je gaat begeleiden naar je plaats aan dek. Dat gaat op z'n Italiaans en
niet echt rustgevend. Maar de plek is prima en om 2 uur varen we de
haven van Ancona uit. Overigens staat er naast ons een werkelijk
prachtig gerenveerde T3, een lust voor het oog.
De klok een uur vooruit,
ja ja die Grieken, niks Europese tijd. De tijd aan boord vinden wij
aangenaam. Stoelen uit de auto, boeken erbij en heerlijk varen in de
zon. We gaan op tijd naar bed. De volgende ochtend om 5 uur worden we
opgeschrikt door de scheepsomroeper dat we over 30 minuten in
Igoumenitsa aankomen. Vlug alles in orde maken, nog ff douchen en we
zijn er. Zondagmorgen om kwart voor zes rijden we in Griekenland. Nu kan
de vakantie echt beginnen. De Nugget viel niet tegen. Reed uitstekend en
slaapt heerlijk. De komende vijf weken hopen we nog veel te genieten van
zon, zee, Griekse salades, veel boeken en wat Griekse oudheden. Onze
eerste stop is een 20 km onder Igoumenitsa, Plataria, waar we al jaren
heengaan om even bij te komen van de reis. Een prachtig dorpje aan het
water klein haventje en vriendelijke mensen. De kroegbaas reageerd
verheugd als hij ons zien en voor we het weten zitten we aan het bier en
de vers gebakken warme vis. Beetje thuiskomen dus.


Deel 2

Heerlijk een dag in Plataria gebleven. Beetje wennen aan het Griekse.
Lekker luieren aan het strand en s'avonds heerlijk gegeten in het
restaurant bij Olga, een Griekse die lange tijd in Duitsland heeft
gewoond. De volgende dag weer op pad. Rustig de camper weer reisvaardig
gemaakt, ontbeten en op de kaart de volgende bestemming (ongeveer)
gezocht. We houden de kust aan, naar beneden richting Peleponesos. Het
is een stuk kust waar we nog niet eerder zijn geweest en het valt niet
tegen. Het landschap is bergachtig en vanaf de weg heb je een fraai
uitzicht over de zee. We passeren een aantal schilderachtige, verstilde
dorpjes. Het toerisme is hier wel aanwezig maar heeft nog steeds een
aangename omvang. Na verloop van tijd zien we een rivierdelta met, aan
zee gelegen, een dorpje Ammoudia. We besluiten daar te gaan kijken. Niet
verkeerd. Een mooie plek onder de bomen, gelegen aan het strand met
douche en drinkwater, waar nog twee campers staan. We besluiten te
blijven, in ieder geval voor 1 nacht. Het weer is heerlijk en het strand
wordt dus de rest van de dag in bezit genomen. Rond 7 uur in de avond
begint het te onweren, heel heftig met regen en wind. Maar de camper
verblikt of verbloost niet en doorstaat deze aanval prima. Na een uur is
het voorbij en besluiten we maar eens te gaan eten. Een vriendelijk
eethuis met aardige bediening en, niet onbelangrijk, heel betaalbaar. Me
z'n tweeën een maaltijd, een liter rode wijn ouzo en koffie voor 20
euro. Kom daar in Holland maar eens om.
De volgende dag op de fiets de rivierdelta in. Vogels kijken. Prachtig
gebied met veel waterpartijen, riet en natuurlijk vogels. Op een moment
zie ik daar een grote hond zwemmen. Na wat beter kijken dus geen hond
maar een knoert van een bever. M'n hart slaat over, geweldig. De fietsen
zachtjes neergezet en naar de waterkant, fototoestel in de aanslag. Als
we zitten blijkt het niet 1 maar drie bevers te zijn die daar rustig en
ongestoord hun gang gaan. Wat een feest, deze vakantie kan niet meer
stuk. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik deze beestjes in het
wild zie. Drie jaar geleden , in Portugal een wolf en nu dit. Ik moet
wel voor het geluk geboren zijn. Zeker een anderhalf uur hebben we ze
kunnen bekijken. Prachtig!!!
De volgende dag weer  "on the road" richting Peleponesos> We vervolgen
de weg langs de kust en weer zijn de uitzichten heerlijk. Het weer is OK
en we besluiten om niet de hele dag te sturen. Rond een uur of een komen
we bij Mikitos waar een langgerekt strand veel mogelijkheid biedt om aan
te staan. Hier treffen we Marijke en Wim. Voor het eerst op pad met een
camper, zo'n witte wasmachine, ze zijn opgetogen over de FN en besluiten
dat ze, terug in Nederland toch ook wel een hefdakcampertje willen. Zij
gaan verder, wij blijven hier staan om te spelen aan het strand en
brengen er de nacht door. Twee jonge handjes zoeken onderdak onder de
wagen, het regent s'nachts, en we delen ons ontbijt met deze diertjes.
Na beraad komen we tot de conclusie dat we nu in een ruk doorrijden naar
Kalagoria naar Andreas waar we vorige reis ook een paar dagen hebben
gestaan. Dit ligt onder Patras dus we hebben nog een stuk voor de neus
van de Nugget. Het is bewolkt dus een prima dag om te rijden. Rond 12
uur zijn we bij de brug die het vaste land met de Peleponesos verbindt.
Deze brug is nu 4 jaar klaar, kost aan tol 18 euro maar is echt een
meesterwerk met prachtig uitzicht over de zee. Op de Peleponesos schijnt
de zon weer en rond een uur of half drie zijn we op de plaats van
bestemming. Andreas is opgetogen, wij ook, de camper snel onder de
olijfbomen gezet en genieten geblazen. Op de fiets 5 minuten van het
strand, verder het mooiste pijnbomen bos van Griekenland. Kortom je komt
de de tijd wel door. Na een dag of drie toch maar weer eens verder. We
belanden in Skafidia waar achter een taverne staan aan de rand van een
baaitje met uitzicht. Achter ons een veld met rijpe watermeloenen. De
volgende morgen wordt begonnen om met een trekker en aanhangwagen deze
te oogsten. Wij krijgen een aantal van deze heerlijke gigantische
vruchten aangeboden. De rest van de dag dus meloen eten. De volgende dag
rijden we verder en komen in Neagori. In dit gehucht werd op onze vorige
reis een wieldop van de CC gepikt. Deze zaten met ti-ribs vast, die
lagen los geknipt naast de wagen. Nu was de toch al smalle weg aan de
rechterzijde opengebroken. Voorzichtig reden we verder. Op een gegeven
moment, het rijgedeelte werd steeds smaller, staken er ook nog stukken
betonijzer rechtop uit het wegdek. We besloten terug te gaan. Geen meter
achteruit of ik zat op een stilstaande telefoonpaal. Wat een klap, foute
boel dus. We stappen uit en ja hoor, de achterklep via de fietsdrager
fors ingedeukt. BALEN DUS!!! Met veel moeite de fietsbeugel weer
professorisch gemaakt en de fiets met spanbanden vastgezet. Zo zie je
maar dat dit soort zaken als hulp plots heel goed van pas kan komen. De
rest van de vakantie, elke keer als ik achter de camper stond de
confrontatie "weer die deuk" Maar goed, het is materie er gebeuren erger
dingen, maar toch!! We rijden door en komen in Elea, een pijnbomenbos
aan het strand, afslag 45 anders rij je te ver. Prachtig, je staat
midden in het bos en hebt de schaduw van de pijnbomen. Je steekt het bos
door en staat op het strand. Deze plek is gewild bij camperaars met
gevolg dat in het hoogseizoen het er soms te druk wordt en de politie de
mensen weg stuurt. Maar nu dus niet. We treffen hier een teef met 9 pups
die door een Duitse vrouw onder de hoede waren genomen, 7 weken lang. Ze
zijn heel leuk maar er is niemand die er een meeneemt. Je kan je
voorstellen hoe dat afloopt. Na een paar dagen trekken wij verder en
laten de hondjes achter, we hebben al een poes en een papegaai thuis.
Langs de kust en genieten maar. De camper houdt zich prima, we hebben
tot nu steeds vrij gestaan, water en stroom, met behulp van het
zonnepaneel, geen probleem. Kortom, genieten van de natuur mensen en het
weer.

Deel drie volgt

Alle informatie op deze pagina is onder voorbehoud - hieraan kunnen geen rechten ontleend worden. © Poptop2007